Jump to content
Dogomania

elik

Members
  • Posts

    81704
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    316

Everything posted by elik

  1. Bardzo dziękuję hop! za link do tej tańszej karmy. Kasia ją zaakceptowała i już ją zamówiłam. I zapłaciłam Dla Saruni wpłynęły dzisiaj dwie wpłaty: 100,00 zł od Anula 20,00 zł od hristo_fair Bardzo serdecznie dziękuję Dzięki Waszym wpłatom mogłam kupić karmę dla suni
  2. Martusiu bardzo Cię proszę o zbiórkę dla obu psiaczków. Oba są wiekowe, schorowane. Potrzebują dobrej karmy i leków. Z góry serdecznie dziękuję
  3. Klamka zapadła. Odbieram Arusia. Wyczułam, że pani jest to na rękę. Prosiłam panią Marię i obiecała, że zaraz pojedzie z Arusiem do weta, żeby stwierdził czy potrzebuje i jakiej pomocy. Obiecała, że zaraz wezwie taksówkę i pojedzie. W zdenerwowaniu zapomniałam powiedzieć, żeby powiedziała o kościach i żeby wet zrobił prześwietlenie. Dzwonię, ale zgłasza się poczta głosowa. Będę dzwonić do skutku. Powiedziałam, że w tej sytuacji oczekuję, że zapłaci transport do hotelu.
  4. Pani wybiera się z Arusiem do weta dopiero w piątek. Z tego co wiem, obie panie były na tak, ale z tą drugą panią nie rozmawiałam, bo to pani Maria jest adoptującą.
  5. Aniu, myślę, że pani musi sama przemyśleć i podjąć decyzję. Jeśli mieszkająca z panią osoba jest nieprzychylna Arusiowi, to nic na to nie poradzimy i w tej sytuacji lepiej, żeby psiak wrócił do hotelu.
  6. Pewnie to pani doszła do takiego wniosku, skoro ni stąd, ni zowąd pies zaczął wymiotować w nocy. Prosiłam, żeby natychmiast jechać z nim do weta, gdyby coś się niepokojącego działo. Oczywiście Anulko, Aruś pojechał z zapasem leków i karmy.
  7. Na takie sytuacje nie mamy wpływu, ale pani mieszka z przyjaciółką, która także akceptowała Arusia z jego dolegliwościami. Snucie scenariuszy nie ma sensu. Wszystko co wymyślimy będzie tylko prawdopodobne, a na prawdopodobieństwa szkoda czasu.
  8. Anulko wierz mi, ja też nie adoptuję psiaków pochopnie. Dowodem tego jest fakt, że blisko czterdzieści lat zajmuję się adopcjami, nie tylko na dogo, a jest to dla mnie pierwszy taki przypadek. Nigdy niczego nie taję przed osobą chętną na adopcję.
  9. Być może tak się stało, ale myślę, że to raczej nie kwestia kasy lecz emocji. Przestraszyła się, że Aruś jest tak chory, że w każdej chwili może odejść, a jej nie stać emocjonalnie na taką traumę.
  10. Nie chcę wywierać jakiegokolwiek nacisku. Pani przemyśli i da znać. Dzwoniła do kikou, potem do mnie więc myślę, że na dziś wyczerpany został limit rozmów.
  11. To nie wet ją wystraszył. Jeszcze nie była u weta, ma być w piątek. Przypuszczam, że wystraszyły ją nocne wymioty Arusia. Zastanawiam się czym mogły być spowodowane. Czy to te kości? Kasia powiedziała, że dla staruszka takie wymioty mogą być śmiertelne. Może to ją wystraszyło, nie chce w krótkim czasie od adopcji żegnać się z psem? Zastanawiam się i kombinuję, bo te dwa zachowania tej pani zupełnie do siebie nie pasują. Coś się musiało wydarzyć, co spowodowało taką zmianę. Masz rację, trzeba się uspokoić. W takim stanie ducha nie powinno się podejmować decyzji, zwłaszcza gdy jedną ze stron jest żywa istota. Może pani zareagowała właśnie będąc w szoku po nocnym wymiotowaniu Arusia.
  12. Wczoraj tj. 27.08. na konto Ajeczki wpłynęła kwota 30,00 zł od helli deklaracja VIII Bardzo serdecznie dziękujemy
  13. 26.08. na konto Fado wpłynęły poniższe kwoty: 50,00 zł od Katarzyny R. z Zamościa 40,00 zł od Bożenki W. znajomej elik deklaracja IX Bardzo serdecznie dziękujemy
  14. Właśnie się nad tym zastanawiam, czy nie podjąć decyzji przed piątkową wizytą. Ogromnie Ci dziękuję za empatię i sympatię Przysłowie mówi o łyżce dziegciu w beczce miodu, a Ty stworzyłaś sytuację odwrotną - łyżka miodu w beczce dziegciu. Dziękuję Ci, bardzo to budujące i daje nadzieję, że jakoś się uda uzbierać deklaracje dla obu psiaczków :)
  15. Aniu proszę nie dzwoń. Nie chcę, żeby czuła się przymuszana do czegokolwiek. To ja się zastanawiam, czy nie zabrać Arusia, tylko skąd wezmę na jego utrzymanie :( Biedny psiak :( Tułaczka na stare lata :(
  16. Jest widoczne. Jak stworzono Aureliusza? Szczypta dumnego szpica miniaturowego, łyżka królewskiego pekińczyka, odrobina radości oraz gram z lwa. I voila! I oto on! Aureliusz! Już sam wygląd zdradza, z kim mamy do czynienia: z panem na włościach, królem lwem i pociesznym, ale pełnym ciepła psim puszatkiem. Aureliusz jest nieduży wzrostem (ma zaledwie 30cm w kłębie), ale wielki duchem. Duma od niego bije aż na kilometr! Na ogrodzie dumnie przechadza się po swoim terenie niczym najlepszy gospodarz i pilnuje porządku. Oczywiście, łagodnie, bo Aureliusz jest mądrym królem i nie ma w sobie agresji, z większością psów się dogada, a kotom nie wyrządza krzywdy. A do ludzi jest idealny! Za swoją bujną szatą skrywa wrażliwego, ciepłego i bardzo proludzkiego psiaka, który ceni sobie wygody i możliwość przebywania z człowiekiem. Jemu niewiele trzeba do szczęścia: własne ręce do głaskania, dobra micha z lekkostrawnym jedzonkiem, spokojne spacerki i to wszystko. Jest stworzony idealnie dla kogoś, kto szuka nienachalnego, ale wesołego i z wysokim mniemaniem o sobie pieska o niedużych rozmiarach. Do szczęścia nie potrzebuje ani innych psów, ani kotów (lubi na nie poszczekać), ani dzieci (które dla niego są za głośne i zbyt nachalne) - potrzebuje jedynie swojego pana, który uszanuje jego nieco koci charakter i odda mu własne serce. Aruś już lata szaleństwa ma za sobą, jest grzeczny i wychowany, ale ze względu na wiek odradzamy go do domu z małymi dziećmi oraz bardzo aktywnej i szybko żyjącej rodziny. Będzie za to wspaniałym, wiernym przyjacielem dla człowieka, który od ekscytujących zajęć i szaleńczych spacerów preferuje spokojne spacery po okolicy i zajęcia we własnym ogrodzie, a jego życie wypełnia błogi spokój, brak pośpiechu, ogromna empatia i chęć zostawienia tego świata trochę lepszym. Aruś waży 10kg, ma 30cm w kłębie, ma ok. 12lat. I mimo, że niedosłyszy, wspaniale radzi sobie na co dzień. Przy adopcji Arusia szczęście i morze radości GWARANTOWANE! Aruś zostanie wydany do warunków wyłącznie domowych. Proszę o kontakt telefoniczny (ogłoszenie jest grzecznościowe). Nie wiem Tysiu co powiedzieć. Jedno jest pewne, nie będę pani namawiać do zatrzymania Arusia. Aruś ma być kochanym psem, a nie przyjętym, bo tak wypadło. To już niech lepiej wróci do hotelu, bo tam był kochany, choć nie wiem, jak ja zabezpieczę byt trzem starym, chorym psom :( Czarno to widzę.
  17. Też mam takie odczucie, jakby to były dwie, skrajnie różne osoby. Na moje zdziwienie - mówiła pani o miłości do Arusia, ona na to - miłość miłością, ale nie wiem czy mnie stać na tak chorego psa. No szok, nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież jak zawsze, niczego przed nią nie ukrywałam. Ja część, a resztę Kasia powiedziała. I po rak kolejny podkreśliła te 15 lat. Aruś w nocy wymiotował, może to ta sytuacja? Ale przecież psom zdarzają się takie przypadki i jako technik weterynarii powinna o tym wiedzieć
×
×
  • Create New...