to mi bardzo przypomina lapanke Chojraka,psa,ktory cale zycie spedzil w schronisku.Wypłoch.Zbieg nieszczesliwych okoliczności i Chojrak uciekl z klatki.Nie bylo mowy,zeby podeszla do niego obca osoba,nas tez nie rozpoznawal.Chodziłysmy z koleżanka w tym rejonie,gdzie sie pojawial ,a zeby go zastopowac,zeby zatrzymac go w dzikim pedzie i dac te pare chwil na przemyslenie,ze to przeciez my-jego przyjaciołki,miałysmy ze soba jego miske,a niej ukochane chrupki.Podrzucałysmy chrupki,grzechotały.Nie rozpoznal od razu naszych glosow,ale dzwiek sypanych chrupek od razu.Zatrzymal sie w końcu i powoli powoli sam podszedl.
Z tymi chrupkami,zanim go zlokalizowałyśmy,chodzilysmy 2 tygodnie.Bardzo pomagaly nam karmicielki kotow.