Jump to content
Dogomania

awers

Members
  • Content Count

    8
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by awers

  1. awers

    Stan zdrowia bardzo starych psów

    Moja psina, sznaucerka, zaczęła chorować koło zimy 2014/15. RTG wykazało guza śledziony. Poza tym miała uszkodzone nerki i wątrobę (po dawnym zatruciu na spacerze). Guz podkrwawiał, trafiła na stół operacyjny w wieku 12 lat. Śledzionę wycięto, wszystko było dobrze. Do czasu... Zaczęła siadać i kłaść się na spacerach jakby nie miała siły. Nie wiedzieliśmy co się dzieje, zrobiliśmy badania krwi. Okazało się, że ma babeszjozę... Pierwotniaki w mig zaatakowały układ krwionośny i prawdopodobnie inne organy. Dodam, że regularnie sprawdzaliśmy czy nie ma kleszcza i polewaliśmy ją preparatami. Nie wiadomo skąd, nie wiadomo gdzie... Sunia była cały czas na sterydach, chyba tylko one utrzymywały ją przy życiu. Dostała pierwszą dawkę trucizny na pierwotniaki, drugą dawkę miała dostać ok. tygodnia później. Niestety nie doczekała... Tego cholernego dnia wszystko było w porządku - biegała, skakała, szczekała. Dostała jedzenie i pół godziny później zaczęła się kłaść i nie wstawać. Pojechaliśmy na kroplówki. Cały czas wstawała i kładła się, ziajała i ciężko oddychała. Kiedy chwilę się uspokoiła wróciliśmy do domu. Po 5 minutach położyła się w kojcu, zaczęła wydawać ostatnie tchnienia... i ten biały języczek na wierzchu... najgorszy widok, którego nie da się wymazać z pamięci. Pojechałam szybko do weterynarza na uśpienie ale nie zdążyłam- umarła mi na kolanach w drodze... gdyby nie babeszjoza nadal cieszyłaby się życiem. Najbardziej przykre są sytuacje, w których życie zostaje odebrane w inny sposób niż śmierć naturalna, ze starości. Zawsze wtedy są myśli "może można było temu zapobiec? Mogłam szybciej ją uśpić, wtedy by się nie męczyła... ale jeśli bym uśpiła, to plułabym sobie w brodę, że może jednak by się z tego wylizała?". Na przedostatnim spacerku ktoś zapytał mnie ile ma lat. Kiedy odpowiedziałam, że 12, nie mógł uwierzyć bo dawał jej maksymalnie 2 lata....   Od czasu początków jej choroby zaczęłam interesować się geriatrią, obecnie studiuję rehabilitację zwierząt na UTP w Bydgoszczy oraz robię kurs zoofizjoterapii i w mojej pracy będę chciała skupić się w dużej mierze na starszych psach, które mają wiele problemów czy to neurologicznych, czy ortopedycznych. Geriatria w PL jest bardzo raczkującą dziedziną weterynarii i fizjoterapii, a zasługuje na zdecydowanie większą uwagę. Mam wrażenie że pasuje opinia, iż nie warto na starość inwestować w zdrowie zwierzęcia jeśli nie zachodzi bezpośrednia tego potrzeba. Ludzie ignorują pierwsze objawy, które mogą później bardzo szybko się pogłębiać. A przecież to jest tak, jak z człowiekiem. Jeśli starszym osobom się pogarsza- idą do lekarza, rehabilitanta, na konsultację z dietetykiem aby w miarę możliwości opóźnili postęp choroby/schorzenia. Wiadomo, że starość rządzi się swoimi prawami, ale można w prosty sposób próbować zapobiec dalszym powikłaniom i po prostu ulżyć sobie, czy zwierzęciu w tym, bądź co bądź, trudnym dla niego okresie życia. Może to jakieś moje poczucie spełniania misji, ale wszystkie stare zwierzęta zasługują wg mnie na godną starość oraz jej zakończenie z jak najmniejszym bólem. I o to będę się starała. Oczywiście nie mówię, że wszystkie zwierzaki źle znoszą starość, bo jak widać na przykładzie osób wypowiadających się w tym wątku, wiele piesków do końca zachowało młodzieńczą werwę i nienaganne zdrowie. Ale zawsze lepiej zapobiegać, niż leczyć - stare dobre powiedzenie.     Ps. Ktoś tu wspominał o książkach. Ja mogę z całego serca polecić obszerną pozycję "Geriatria i gerontologia psów i kotów" autorstwa Johnny'ego D. Hoskins'a. Jest nawet do ściągnięcia na chomikuj :)
  2. awers

    Jaką rasę mam wybrać vol. 2

    Dziękuję wszystkim za szybki odzew! Właśnie nad wyżłem weimarskim najbardziej się zastanawiam. Z tym, że tak jak wspomniałam, chciałabym dorosłego, bo niestety nie będę w stanie wychowywać malucha. [B]Czekunia[/B], przygarnęłaś skąd? Schronisko, DT...? Co do schronisk, to racja- nie przewidzi się charakteru takiego psa, dlatego nie wykluczam kupna (ostatecznie). Jednak najpierw będę szukać w DT, to chyba faktycznie bezpieczniejsza opcja niż schronisko. [B]Kyu[/B], dzięki za stronę! [B]Okamia[/B], co do husky, to zawsze mi się podobały, miałam okazję zajmować się jednym przez parę dni i dobrze się dogadywaliśmy. Wiem jednak z opowiadań (nie wiem na ile to oczywiście znajduje potwierdzenie w rzeczywistości), że to bardzo wymagająca rasa, dlatego jednak skłaniam się ku "łyżwom", jak to [B]anetta[/B] napisała (:
×