Ewasupermama

Oczywiście, że nie chcę jej usypiać. Zrobię to dopiero kiedy wykorzystam wszystkie inne możliwości. Tylko jednocześnie nie chcę aby się męczyła. Ale teraz mają przyjść chłodniesze dni, to może poczuje się Mońcia lepiej. Czeka nas jeszcze wizyta u kardiologa i ustawienie leków. Nie chciałabym jej stracić. Wiem, że muszę ją oszczędzać. Od teraz zakaz spacerów. Jak dobrze, że mamy ogródek, to sobie chociaż w nim pochodzi. Dziękuję za wsparcie. :-( NIe jest mi łatwo, bo za bardzo się przywiązałam do Moni.

Po serii dobrych wiesci, czas niestety na gorsze. Ano Monusi rusł brzuszek. Po wizycie u wet. okazało się, ze to wodobrzusze. Po opuszczaniu okazało się, że było tam 1,5 litra! Przedtem myślał wet, że problemy z oddychaniem Mona ma przez wątrąbę, albo tą wodę, a teraz jest podejrzenie choroby serca. Niestety ma duszności, zasinienie błon śluzowych i tą padaczkę. Od wczoraj żadnych spacerów, zachęcanie do leżenia i tylko siusiu w ogródku. Po wczorajszym zabiegu jest słabiutka, ale jak mnie widzi to wodzi oczami, przyjdzie jak zawołam, łasi się jak zwykle. Czy możecie mnie pocieszyć?????????? Biorąc Monę dawałam nam 2-3 lata (najmniej), ale wet. mówi, że raczej rokowania są złe. Minęło dopiero pół roku. Jak i kiedy podejmuje się decyzję, że to już koniec???????????????????? Ja sobie myślę, że może starych drzew się nie przesadza??????

Nie mogę się oprzeć i napiszę kilka słów o Mońci. Ano wzięliśmy się za szkolenie! Monusia już siada na "siad". żebyście to widzieli, tak strasznie się stara. Jest cudna. Trenerka podziwia jej poświęcenie, bo przecież wiemy, że Monusia nie jest młodym psem. A wszystko przez to, że zbyt poważnie stróżuje ogródka i bardzo skutecznie odstrasza kolegów moich dzieci. Weterynarz poleciła mi trenerkę, która przychodzi do domu, więc uczymy się dobrych manier w swojskim otoczeniu. Tak na marginesie: padaczka prawie ujarzmiona. Pozdrawiam wszystkich, też ze schroniska z Sochaczewa i Fundacji Nero.

U nas wszystko dobrze. Bardzo żałuję, że nie mogę posłać zdjęć, ale musicie mi wierzyć: Mona ma się bardzo dobrze, schudła i dzięki temu skacze wysoko z radości. Jesteśmy pod opieką lekrza, ma niestety padaczkę (leczymy, na razie dobiermy dawkę). Raz w lesie dała mi wycisk: wyczuła zająca i dała szpulę w ten śnieg i goniłam ją przez 2km. Teraz ją bardziej pilnuję. Jednym słowem jest słodka, urocza i kochana. Bardzo "groźnie" szczeka na gości jakby mówiła : "to mój dom, uważaj sobie, bądź czujny, ja tu rządzę". Pozdrawiam mocno.

Dziękuję Wam za rady. Próbuję się do nich stosować. Na razie jest dobrze. Sytuacja się nie powtórzyła. Za to Mona już w pełni się u nas zadomowiła. Już zna nasze zwyczaje, pory jedzenia i spacerów i czeka na nie $$niecierpliwie. Będąc w ogrodzie szczeka na przechodzące psy, jakby mówiła: "To mój dom, mnie wzięli, uciekaj stąd". (dziś minął miesiąc naszej znajomości:))

Dzięki za odpowiedzi. Ale mam kilka pytań. (dzisiejszy dzień minął bez niespodzianek:)) Czyli nie powinnam jej dawać domowego jedzenia (makaron, kasza, warzywa i mięsko?) tylko suchą karmę??? a ona tak to lubi....) A ziemniaki dawać w jakiej formie?? Hepatil kupię w sklepach zoologicznych???Dzięki jeszcze raz za zainteresowanie. E.

Wczoraj miałam z Moną wypadek podczas spaceru. Wyszliśmy z domu: ja, pies Gasper i Mona; na smyczy. Po przejściu 30 m nagle, wg mnie bez ppowodu upadła na bok, cichutko skomlała i jakby coś ją poraziło. Po chwili się zsikała (myślę sobie, że tak robią ludzie jak mają złamany kręgosłup). Głaskałam ją i po jakieś minucie położyła się na brzuch i po kolejnych 30 s. wstała i kontynuowaliśmy spacer. Ale może mi ktoś napisze, co to mogło być? Czy ja coś źle robię, czy ma za dużo ruchu???

Chyba nie umiem, albo nie mogę posyłać zdjęć, mimo, że je mam i starałam się je posłać abyście mogli/mogły zobaczyć. Żałuję bardzo, bo aż miło patrzeć jak pies po trzech tygodniach pobytu w domu kwitnie i się zmienia. Może mi coś poradzicie na te zdjęcia?????

Mona jest super psem. Spokojna, wyważona, ale jak się cieszy to całą sobą. Nie można jej nie lubić. Polubiła ją cała nasza rodzina.

[IMG]http://www.dogomania.pl/forum/image.php?u=102499&dateline=1258401835&type=profile[/IMG] Każde z nich ma posłanie w pokojach dzieci, ale koc w dużym pokoju jest obowiązkowy. Muszą obserwować co się dzieje na bierząco. Mona przoduje. Każdy mój ruch jest ściśle kontrolowany. :lol: Wyje nadal, ale się uspokaja:lol:.

[IMG]http://www.dogomania.pl/forum/image.php?u=102499&dateline=1258401564&type=profile[/IMG] Codzienna porcja pieszczot

:lol:[IMG]http://www.dogomania.pl/forum/image.php?u=102499&dateline=1258401287&type=profile[/IMG] Sprawiedliwa porcja pieszczot :lol:

[IMG]http://www.dogomania.pl/forum/image.php?u=102499&dateline=1258400620&type=profile[/IMG] Jakoś sobie poradziłam. Dla zdeterminowanych nie ma granic.:multi:

Muszę Was prosić o poinstruowanie mnie jak się zamieszcza zdjęcia, mamy już kilka fotek Mony u nas i chętnie je Wam pokażę.

Mona ma się dobrze. W niedzielę poszliśmy do lasu. Pierwszy raz mocno ciągnęła i zaryzykowaliiśmy spuszczenie jej ze smyczy. Boże! jaka ona była szczęśliwa. Brykała, wąchała i nie oddalała się od nas za daleko. Nie reaguje jeszcze na imię, więc dużo do niej mówimy. Uwielbia też, jak są otwarte drzwi na ogródek i może sobie wchodzić i wychodzić kiedy chce... Ale to się z wiadomych względów niedługo skończy. Faworyzuje mnie na razie - nadal wyje jak idę do pracy (dobrze, że to nie blok:loveu:). Wszystkie moje dzieci ją kochają, a mąż nawet jak dzieli smaczne kąski to Monie dał najwięcej, mówiąc, że przecież jest u nas najkrócej. Pozdrawiam E.