Barbara Kaliszewska

Cieszę się niezmiernie, że Czarny znalazł własny dom! Choć jednocześnie przyznam, że żal mi było rozstawać się z nim, bo już zdążyłam się do niego przywiązać. Trudno, ale rozum musiał zwyciężyć. Mam nadzieję, że psiaczek będzie szczęśliwy - wszystko na to wskazuje. Dziękuję wszystkim, którzy mu pomogli!

Czarny piesek z Ponurzycy jest od wczoraj u mnie w Warszawie (tymczasowo) i przyuczam go do życia w mieście i kamienicy. Podróż samochodem (ok. godziny) zakończyła się znowu wymiotowaniem, ale być może było to też spowodowane stresem. W mieszkaniu zachowuje się bez zarzutu - wszystkie potrzeby fizjologiczne załatwia na spacerach. Wciąż jeszcze przeraża go klatka schodowa i winda, ale z każdym wyjściem co raz mniej, więc chyba mu to niebawem minie. Kontakty z innymi psami bezkonfliktowe. Wobec ludzi pełen ufności i sympatii. Kota w mieszkaniu stara się ignorować, ale kot wyraźnie go prowokuje i ostentacyjnie okazuje mu swą niechęć, więc raz zdarzyło się Czarnemu na niego szczeknąć. Bardzo Wam wszystkim dziękuję za dotychczasowa pomoc i, nie ukrywam, że liczę na dalszą!